სკლეროკისტური საკვერცხეების სინდრომი

სკლეროკისტური საკვერცხეების სინდრომი ხშირად ვითარდება ჰიპოთალამურ-ჰიპოფიზური სისტემის ფუნქციის დარღვევების, თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის დისფუნქციის ან საკვერცხეების პირველადი დაზიანების დროს (სტეროიდული ჰორმონების ბიოსინთეზის დარღვევა).

ვლინდება სხვადასხვა ხანგრძლივობის ამენორეით (ზოგჯერ ადგილი აქვს აციკლურ სისხლდენას), ჰირსუტიზმითა და ვირილური სინდრომის სხვა გამოვლინებით, სიმსუქნით, უნაყოფობითა და პოლიკისტოზურად შეცვლილი საკვერცხეებით. გვხვდება 20-30 წლის ასაკში.

სკლეროკისტური საკვერცხეების სინდრომი – დიაგნოზი

ეყრდნობა ავადმყოფის ტიპიურ ჩივილებს; გინეკოლოგიური გამოკვლევისას ვლინდება საკვერცხეების ორმხრივი გადიდება. დიაგნოზის დაზუსტება ხდება მცირე მენჯის ორგანოების რენტგენოგრაფიით, ულტრაბგერითი გამოკვლევითა და ლაპარასკოპიით. ჰორმონული  გამოკვლევისას ვლინდება 17-კეტოსტეროიდების (20 მგ/დღეში) და ანდროსტენდიოლის შემცველობის მომატება. ფუნქციური დიაგნოსტიკის ტესტები მიუთითებენ ანოვულაციურ ციკლზე.

სკლეროკისტური საკვერცხეების სინდრომი – მკურნალობა

ყველაზე უფრო ხშირად მიმართავენ საკვერცხის რეზექციას. ოპერაცია ტრადება საშვილოსნოს გამოფხეკის შემდეგ (პათოლოგიურად შეცვლილი ენდომეტრიუმის მოცილება). ინიშნება ოვულაციის მასტიმულირებელი პრეპარატები.

სკლეროკისტური საკვერცხეების სინდრომი – პროგნოზი

ჩვეულებრივ კეთილსაიმედოა – ნორმალური მენსტრუალური ციკლის აღდგენა აღინიშნება ავადმყოფთა 50-60%-ში; ორსულობა შედარებით იშვიათად დგება.


.

Share on Facebook
Facebook
გააზიარე Facebook -ზე ..