ვარდისფერი ლიქენი

ვარდისფერი ლიქენი

არჩილ შენგელიალალი დათეშიძე

ვარდისფერი ლიქენი (pityriasis rosea) კანის დაავადება, ინფექციური ერითემების ჯგუფიდან.

ვარდისფერი ლიქენი – ეტიოლოგია, პათოგენეზი. ვარდისფერი ლიქენის გამომწვევი ცნობილი არ არის (სავარაუდოდ ვირუსია). დაავადების განვითარებას ხელს უწყობს გაცივება. დაავადების აფეთქებები აღინიშნება ხშირად გაზაფხულსა და შემოდგომაზე. დამახასიათებელია ციკლურობა და რეციდივების არარსებობა, რაც როგორც ჩანს, განპირობებულია იუნიტეტის განვითარებით.

ვარდისფერი ლიქენი – კლინიკური სურათი. დაავადება იწყება სხეულის კანზე ერთეული მსხვილი, მრგვალი ვარდისფერი ლაქის გაჩენით დიამეტრით 2 სმ და მეტი (ე. წ. დედა – ბალთა), რომლის ცენტრალური ნაწილი თანდათანობით ღებულობს მოყვითალო ელფერს, თითქოს იჭმუხნება და იწყებს აქერცვლას. დედა – ბალთის წარმოქმნიდან რამდენიმე დღის შემდეგ სხეულისა და კიდურების კანზე წარმოიქმნება მრავლობითი მცირე ზომის ოვალური ვარდისფერი ლაქები, დიამეტრით 0,5 – 1 სმ. ლაქების ცენტრში თანდათანობით ვლინდება ოდნავ შესამჩნევი მშრალი ქერცლები, ხოლო პერიფერიაზე – ქერცლებისაგან თავისუფალი წითელი ქობა, რის გამოც ლაქა ღებულობს მედალიონის შესახედაობას. გამონაყარი მიდრეკილია გაერთიანებისაკენ. სუბიექტური შეგრძნებები ხშირად არ აღინიშნება, თუმცა ზოგჯერ შესაძლებელია ქავილი. დაავადების ხანგრძლივობაა 4 – 6 კვირა, რის შემდეგაც გამონაყარი თვითნებურად ქრება.

ვარდისფერი ლიქენი – დიაგნოზი ეფუძნება დამახასიათებელ კლინიკურ სურათს.

ვარდისფერი ლიქენი – მკურნალობა. აკრძალულია დაბანა და შალისა და სინთეზური თეთრეულის ტარება. ინიშნება კალციუმის პრეპარატები, ანტიჰისტამინური პრეპარატები, ასკორუტინი. დაავადების გავრცელებული ფორმების დროს გამოხატული ტემპერატურული რეაქციით, დამატებით ინიშნება ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკები. ნაჩვენებია ასევე კორტიკოსტეროიდული მაზები და სხვ.


  1. გაფრთხილება
  2. დათეშიძე ლალი, შენგელია არჩილ, შენგელია ვასილ. “ქართული სამედიცინო ენციკლოპედია”. თბილისი, 2005. “ტექინფორმის” დეპონენტი N: 1247. თეიმურაზ ჩიგოგიძის რედაქციით.
  3. დათეშიძე ლალი, შენგელია არჩილ, შენგელია ვასილ; “ქართული სამედიცინო ენციკლოპედია”. მეორე დეპო-გამოცემა. ჟურნალი “ექსპერიმენტული და კლინიკური მედიცინა”. N: 28. 2006. დეპონენტი პროფესორ თეიმურაზ ჩიგოგიძის საერთო რედაქციით

კანისა და ვენერიული დაავადებები